Update: Paardenhoarder Elkenrade

 

Op 10 november 2011 schreef ik dit artikel over de paardenhel in Elkenrade, en later schreef ik o.a. dit blogbericht: Van de hel naar de hel. Ik werd in deze situatie betrokken door Paard in Nood omdat ik de auteur ben van het boek: De horror van animal hoarding.

Een vrouw had in een loods in Elkenrade maar liefst 31 paarden verzameld. Ze zorgde niet voor de dieren. Buurtbewoners gooiden appels en ander voedsel naar de paarden die in het zicht stonden bij een raampje. Alle dieren waren ondervoed en verwaarloosd, ongeveer de helft van de dieren bleek zwanger te zijn. De stichting Paard in Nood had dit geval van animal hoarding aanhangig gemaakt en leek aanvankelijk weinig gehoor te vinden. De Dierenbescherming die door verschillende buurtbewoners was ingelicht over de kwestie gaf aan nergens iets van te weten en loog dat ze geen meldingen hadden binnengekregen. De Limburgse Dierenpolitie ondernam lange tijd niets, maar greep uiteindelijk toch in.

Toen de Dierenpolitie uiteindelijk (na veel te lang wachten) toch besloot actie te ondernemen, troffen zij alle paarden aan in ernstig verwaarloosde toestand. Paarden met ernstige ontstekingen, wonden, dieren waarvan gedeeltes van het bovengebit ontbraken. De paarden gingen van de hel naar de hel, want ze werden (toen alle pers verdwenen was) met zijn allen in een te kleine slachtwagen gepropt en naar een door de overheid aangewezen opslaghouder vervoerd. Wie denkt dat de dieren daarmee gered waren, heeft het mis. Bij de opslaghouder werden de zieke dieren nog steeds niet behandeld, dat blijkt onder andere uit foto’s en uit het relaas van Doc die door de Stichting Paard in Nood werd “vrijgekocht”. Doc had een ernstige baarmoederontsteking, haar vacht zat vol met versteende mest en ze was erg ziek. Doc is overigens nog steeds niet hersteld en de stichting heeft hoge dierenartskosten moeten betalen. Van de andere 30 paarden is weinig bekend. Een deel is verkocht, een ander deel is waarschijnlijk in een slachterij beland. Het lukte zelfs de Partij voor de Dieren niet om te achterhalen wat er precies gebeurd was met alle dieren. Feit is wel, dat de paardenverzamelaar een huis vol dode dieren had, waaronder vogels, honden en katten. Dit gegeven is om onbekende redenen door de autoriteiten angstvallig buiten de pers gehouden.

Tot onze grote verbazing bleek de paardenmishandelaar vandaag voor de rechter te moeten verschijnen. Dit werd per toeval ontdekt. Paard in Nood en de mensen die hard meegewerkt hebben om een lijvig dossier op te stellen, zijn hier niet over ingelicht. Het is zeer merkwaardig dat geen van deze mensen gehoord is tijdens de rechtszaak of benaderd is door het Openbaar Ministerie, terwijl zij het dossier aan de Limburgse Dierenpolitie hebben overhandigd.

Onder andere ontdekten zij dat de dader al eerder in de fout was gegaan met hondjes en konijnen. Schokkend is het feit dat het OM na de uitspraak in de pers aangaf niets te weten van de informatie waarover Paard in Nood beschikte. Een zoektocht op internet had het OM vele artikelen over deze kwestie op kunnen leveren, maar dat was waarschijnlijk teveel gevraagd. Ook blijkt uit de woorden van het OM dat het ministerie de uitgebreid gedocumenteerde informatie, waarvan een lijvig dossier is gemaakt, niet heeft gelezen en/of niet overhandigd heeft gekregen van de Limburgse dierenpolitie.

De officier van justitie wilde dat de vrouw een houdverbod kreeg op dieren voor een periode van vijf jaar. De rechter wees deze eis af en vond 200 uur werkstraf genoeg. De rechter achtte niet bewezen dat de vrouw de pony’s met opzet heeft verwaarloosd. “Het was meer dat de verzorging haar boven het hoofd was gegroeid.” Dit terwijl dit nooit gevallen zijn van mensen bij wie een situatie een beetje uit de hand gelopen is. Het betreft hier zieke mensen die lijden aan het animal-hoardingsyndroom. Mensen met deze ziekte lijden aan het waanidee dat het een goede zaak is om zoveel mogelijk dieren te verzamelen. De dieren vervullen geen functie die de gewone (huis)dierbezitter aan zijn dieren toekent. Nee, dieren van hoarders zijn puur het slachtoffer van een ziek mens dat lijdt aan een verslavingsziekte die zich op dieren richt, een psychische toestand die verwant is aan een drugsverslaving. Mensen die aan deze aandoening lijden, stoppen niet vanzelf. Uit Amerikaanse onderzoeken blijkt het aantal recidieven bijna 100% te zijn. Ook in deze situatie is dat het geval. De paardenverzamelaar is momenteel bezig met het opzetten van een fokkerij voor Australian Shepherds.

200 uur werkstraf voor het verwaarlozen van 31 paarden, het wonen in een huis met dierenkadavers en een enorm beslag leggen op instanties (Paard in Nood, opslaghouders, vervoersdienst, politie, de rechtbank), een pro-deo advocaat krijgen en daarna weer lekker verder kunnen gaan met het voortzetten van het ziektebeeld waardoor opnieuw weer vele dieren het slachtoffer zullen worden, is natuurlijk heel erg triest. Mevrouw heeft ook schulden, ze heeft onder andere de boer waarvan ze de stal huurde waarin ze haar verzameling onderbracht, geen huur betaald. De schamele 200 uur werkstraf staat niet in verhouding met al het dierenleed dat ze heeft berokkend en staat evenmin in verhouding met alle tijd die aan haar gespendeerd is om deze zaak aanhangig te maken.

Het OM laat een woordvoerster met bontkraag meedelen dat nog niet zeker is of er beroep aangetekend zal worden tegen de uitspraak van de rechter. Via deze link kun je een nieuwsuitzending zien van L1.

Rest in peace Chipper. Van één van de paarden hebben we de naam kunnen achterhalen. Chipper, jij was één van de paarden die het niet heeft na kunnen vertellen en te zwaar gekrenkt was door het leven dat dit monster jou gaf. Jij werd het slachtoffer van een ziek mens, dat nog steeds geen adequate behandeling zal krijgen en evenmin gestraft wordt voor wat ze je heeft aangedaan. Paard in Nood maakte van jou een foto bij de hoarder, waar je ondervoed en uitgedroogd in de stront stond. We vonden op internet een foto van jou in je glorietijd, die plak ik er nog even onder. Want jij laat zien wat de harde realiteit is van datgene wat animal hoarders hun dieren aan doen. En het is een hele grote schande dat dit monster jouw dood op haar geweten heeft, een deel van je vrienden naar de slacht heeft laten gaan en uiteindelijk maar een schamele 200 uur werkstraf krijgt. Schokkend is ook dat deze vrouw riep dat het haar niets kon verrekken dat haar paarden in de salami zouden belanden.

Dit bericht is geplaatst in Animal hoarding. Bookmark de permalink.

Geef een reactie