Dag lieve Kira

kira-overleden

Helaas hebben we vandaag afscheid moeten nemen van Kira, die net een maandje de gezegende leeftijd van 14 jaar had bereikt.

Lieve Kira,
We hebben jou gevonden in de polder. Je stortte je in de gietende regen voor onze auto.
We konden ons niet voorstellen dat niemand jou zou missen en na een lange zoektocht konden we via je chip je fokker achterhalen en in contact komen met de boer waar je woonde. Je bleek een afgekeurde jachthond te zijn van een jachtopziener. De boer, waar je was gedropt, wilde je niet meer hebben. Hij vond je maar een lastpak en had je in een hokje gestopt met een golfplaten dakje, waaruit je deze keer voor de zoveelste keer ontsnapt was. Je was flink verwaarloosd. Veel te lange nagels, een vacht vol klitten en een uitgemergeld lichaampje. Dat is kennelijk het lot van jachthonden die de weg kwijt raken en weigeren prooien te pakken omdat ze te lief zijn van nature.
Toen we zeiden dat wij je dan wel wilden houden, vond de boer het prima en toen we hem vroegen of er nog iets belangrijks was of zo wat we over jou moesten weten, antwoordde hij: “Ach, het is gewoon een hond.”
Wat moest die boer lachen toen hij hoorde dat je bij ons op een dekentje op de bank lag.
Onze bank is altijd jouw heilige plaats gebleven, want je wilde niet wandelen omdat je steeds de weg kwijtraakte en als wij op pad gingen, paste jij op het huis. Je kroop zelfs onder kussens of verstopte jezelf als je maar het idee had dat je ergens mee naartoe moest. Je legde vriendschappen met alle dieren, was lief voor kindjes en had een enorme kwaliteit om mensen te troosten. Als er hier iemand huilend op de bank zat, was jij de eerste die erbij kroop.
Je was al een tijdje niet meer helemaal in orde. Nu vandaag, bleek het kaarsje opgebrand. In mensenjaren ben je ongeveer 99 jaar geworden en het was daarom niet verwonderlijk dat het hartje nog goed klopte, maar het lichaampje versleten was. Ondanks die wetenschap, doet afscheid nemen altijd pijn. Mini loeide als een klein wolfje en ook je vriendin Bella voelde dat het zo ver was… Je bent vredig ingeslapen en zoals we je oppikten toen je die bewuste dag voor onze auto sprong, hebben we je vandaag ook weggebracht met de auto naar het crematorium in Heinkeszand. Je zit in onze harten en de fijne herinneringen die we aan jou hebben, neemt niemand ons meer af.
Dag kleine Ghaosie…

https://youtu.be/XkokofW_3u8

Dit bericht is geplaatst in Onze dieren, Opvangdieren. Bookmark de permalink.

Geef een reactie