Het is fijn om vega te zijn :)

yang

Yang is ziek. Op dierendag ging het niet goed met haar. Ze was al eens eerder ernstig ziek geweest en naar aanleiding daarvan plaatste ik op Youtube een filmpje over het dwangvoederen van kippen. En nu was het dus weer raak met ons zorgenkipje en moest ik weer dwangvoederen. Deze keer heeft ze waarschijnlijk een soort hersenbloeding gehad, waardoor ze omviel, niet meer at en haar linkerpootje niet kon gebruiken. Doe je er dan slim aan om te kijken of je zo’n diertje er dan weer bovenop krijgt? Is dat niet een nodeloze marteling?

Yang is een hele tamme hen. Dat zijn ze bij ons allemaal. Ze weten dat ze niets voor ons te vrezen hebben. We maken geen soep van ze en eten alleen hun eitjes. Ze hebben er geen hekel aan om bij je op schoot te zitten en vinden het leuk om op zijn tijd gekroeld te worden.
Yang verkaste naar een bench in een binnenruimte en ik begon haar te voeren. Twee maal daags. Ik heb er handigheid in, maar toch is het best een werkje. Iedere dag een beetje vooruitgang… Eerst alleen maar liggen, vervolgens langzaam weer staan. Wit uitgeslagen lellen begonnen weer wat kleur te krijgen. Na 14 dagen dwangvoederen zat ze voor het eerst weer wat graantjes te pikken. Veel te weinig om van te leven, maar toch ook weer een stapje voorwaarts.

En toen was er die avond waarop ik naar de bench liep en ze zich in mijn richting wurmde. In haar kippentaal maakte ze een hoop geluidjes en strekte ze haar nek in mijn richting gevolgd door een harder geluid. Ik voelde aan haar krop (de zak bij de keel waaraan altijd zo goed te voelen is of een kip goed heeft gegeten). Haar kropje was gevuld.
Hoe bijzonder om te zien dat zo’n dier tegen je praat, je iets probeert te vertellen en laat zien in haar taaltje.
Ik weet zeker dat als dit moment gefilmd was, er spontaan een hoop vegetariërs bij zouden zijn gekomen.

Yang kan nog niet zelfstandig lopen en geniet van de momenten waarop ik haar op mijn arm mee naar buiten neem. Ik doe dat heel bewust met zieke diertjes, “om de levensvonk brandend te houden“, zeg ik altijd. Ze blijft nu keurig zelf eten, maar ze is nog niet beter. Of onze bejaarde Yang het deze keer weer zal redden… Ik hoop het.

Gisteravond keek ik naar een kookprogramma waarin een chef van een sterrenrestaurant gevolgd werd. Hij zocht een gezonde kip uit en die werd geslacht om eventjes wat smaakpapillen te strelen. Want meer dan dat is vlees niet. Het zijn een paar happen en dan is dat gevoel weer verdwenen dat velen als “smakelijk” ervaren. Het beeld bleef bij me hangen. Wie maalt er om een gezonde kip die later op een bord ligt? En om al die kippen die zo’n triest leven hebben in de industrie? Zo’n vijf procent van de Nederlandse bevolking kan het gelukkig wel wat schelen, maar de meeste volwassenen vergeten hoeveel ze als kind van dieren hielden en blijven geïndoctrineerd vasthouden aan de gedachte dat een maaltijd zonder dierenlijk niet compleet is.

Ralph W. Emerson zei: “U heeft zojuist uw middagmaal genuttigd; en hoe zorgvuldig het slachthuis ook in een tactvolle afstand van enkele kilometers verborgen mag zijn: u bent medeschuldig.” Die wetenschap drong zelfs door bij de Utopianen, die tranen met tuiten huilden bij het zien van de foto-expositie van Varkens in Nood. Één van de reacties was: “Ja, je weet het wel, maar het is heftig.”

Ik zie liever levende dan dode dieren. Het is ook fijn om oprecht met dieren te kunnen communiceren vanuit de wetenschap dat je geen vijand van ze bent. Mooi om ze te kunnen bijstaan in hun genezingsproces. En hoewel ik geen specifiek geloof aanhang, zegt het ook wel wat dat de Boeddha zei dat alleen demonen lijken eten en dat God een vegetarier blijkt te zijn.
Het is maar een kleine stap als je niet meer mee wilt doen aan al dat dierenleed. In deze tijd vol alternatieven is het ook helemaal niet moeilijk meer. Wij eten plantaardige kip en kiezen dus voor de vegetarische variant. Vanavond aten wij vegetarische kipstuckjes, geflambeerd met cognac en met een saus van cognac, champignons, crème fraîche en verse rode peperbolletjes. Het is fijn om vegetariër te zijn! Wat heb jij te verliezen als dieren zoals Yang niet meer voor jou hoeven te sterven? – Het vervolg van Yang kun je hier lezen.

vegakip peper cognacsaus

Dit bericht is geplaatst in koken, Koken zonder vlees. Bookmark de permalink.

Geef een reactie