Newtons derde wet

opa thalen

Iedere oudejaarsavond is voor mij een ijkpunt om even stil te staan en eens goed na te denken over het leven, omdat dat moment vaak zo nadrukkelijk gevierd wordt en de wereld even stil lijkt te liggen tot het ergste geknal omstreeks middernacht begint. Ik ben niet iemand die goede voornemens heeft, want ik heb geen nieuwjaar nodig om die ten uitvoer te brengen. Boze geesten schiet ik zo ook wel weg, daar heb ik evenmin vuurwerk voor nodig.
Toch is de aanvang van zo’n nieuw jaar een moment waarop ik altijd wat nadrukkelijker nadenk over wat ik wil vasthouden en loslaten op het gebied van ideeën, plannen, spullen, maar ook op het vlak van vriendschappen en overtuigingen. En dan zijn er ook nog de dromen en creaties waar ik écht voor wil gaan en waartoe een nieuw jaar toch een beetje als een aanzet voelt. Nieuwjaar lijkt synoniem te staan voor: nieuwe kansen.
Ieder jaar sta ik ook even stil bij de dierbare dieren en mensen waar we afscheid van hebben moeten nemen. Dat waren er dit jaar behoorlijk wat, zoals onze lieve Kira, Csibi en Kleintje. Er zijn natuurlijk ook mensen waar ik aan denk waarvan ik in een verder verleden afscheid heb genomen… Lieverds zoals mijn opa’tje.

Het hele leven lijkt een wisselwerking te zijn van krachten en tegenkrachten, winst-verlies, Yin & Yang en actie-reactie. Het was Newton die dit fenomeen vrij duidelijk beschreef. Je kunt er hier een filmpje over bekijken waarin e.e.a. eenvoudig wordt uitgelegd: Newtons 3e wet.
Krachten heffen elkaar niet op. Ook als ze tegengesteld zijn, blijven ze even groot.
Wat je ook doet, iedere actie heeft een gevolg. Bewust of onbewust. Alles wat goed is, kent een tegenhanger, net zoals alles wat fout is. Wie goed creëert, creëert ook slecht, wie duister afbakent, schept ook licht. Als een voorwerp kracht uitoefent op een ander voorwerp, gaat dat altijd gepaard met een even grote kracht in omgekeerde richting. Het is een “verschijnsel”, althans, volgens Newton, want energie is neutraal en we kleuren zelf altijd automatisch twee richtingen. Het is waarschijnlijk de reden waarom geestelijken het compleet leegmaken van hun geest en gedachten dagelijks beoefenen.

Newtons derde wet, kan ook enigszins poëtisch uitgelegd worden. Je zou namelijk ook kunnen stellen: “Je kunt nergens heen zonder iets achter te laten.” Zelfs als je een spoor vooruit maakt, creëer je automatisch ook een pad in tegengestelde richting.
Maar hoe werkt dat dan met de kracht en energie die je uitzendt naar overleden dierbaren? Zij zijn er immers niet meer, hebben misschien wat nazaten op de wereld geschopt, maar laten zelf geen sporen meer achter en zelfs al het tastbare dat ze achterlieten, zal vroeg of laat vergaan. Het enige wat rest, is een energie; een gevoel van verbinding tussen jou en hen.
Je kent vast wel de geraaktheid als je aan ze denkt? Of dat verdriet dat soms weer opborrelt? Ik heb het dan niet over “vasthouden” en “niet willen loslaten”, maar over hen die we missen, waarvoor we een rouwproces doorstonden waarin we het verdriet een plekje gaven tot we met een vredig gevoel konden terugdenken aan het afscheid. Vaak met een lach, soms nog even met een traan…
Zelfs als we alle fasen van afscheid nemen glansrijk doorstaan, blijven we onze dierbare doden eren en dat doen we al sinds mensenheugenis. We eren ze door aan ze te denken.

Daaruit rijst de volgende vraag: Vangen zij daar ook iets van op als we zulke energie uitzenden? Is Newtons 3e wet hier ook op van toepassing?
Het lijkt er wel op. We kunnen ze herinneren en hun stemmen horen of hun verschijning visualiseren. We kunnen soms hun aanwezigheid voelen of ze zelfs zien. Verhalen te over van bijzondere verschijningen van overledenen die bijvoorbeeld dierbaren konden behoeden voor onheil of van hen die zomaar uit het niets een stem hoorden of ondersteuning kregen. Uit de diverse beschreven bijna-dood-ervaringen kunnen we opmaken dat ook die energie twee kanten uitgaat. In alle culturen denkt onze soort hetzelfde als het over de dood gaat, waarbij sommige culturen de doden wat nadrukkelijker onder de levenden houden dan anderen.
Wat zou de wereld er anders uitzien voor mens en dier als we het gegeven van een wederzijdse uitzending van kracht zouden accepteren en koesteren. We zouden dan net zo veel respect voor het leven krijgen als voor de dood. Extra apart is het feit dat rouw in het dierenrijk ook voorkomt. Dieren die kilometers ver lopen om graven van hun overleden dierbaren te vinden…

Dat kleine stukje dat we op een gezonde manier blijven vasthouden, moet ons iets “opleveren”. Alles wat “de mens” als soort niets oplevert, vervaagt namelijk in de loop der tijd. We zijn immers een soort die vergeet wat niet belangrijk genoeg is om te onthouden. Als de dood echt een definitief afscheid was, zouden we dat na zoveel jaren van evolutie zijn gaan accepteren en er geen energie meer aan verspillen door erbij stil te staan.
Ik denk dat we de dierbaren die er niet meer zijn, mensen en dieren, een klein beetje levend houden omdat we weten dat we ze ooit terug zullen zien. Onbewust, maar ook vanuit een bewustzijn gefundeerd op een overtuiging, blijven we signalen uitzenden. Velen ontdekken dan ook dat het geen eenzijdige communicatie-stroom is.
Wat een traktatie was het dat er een fantastische film op HBO werd aangekondigd als de “nieuwjaarsverrassingsfilm”. Het bleek de film “Interstellar” te zijn. Bijzonder aan het verhaal zijn de vele dimensies die op een prachtige manier aan bod komen en deze overdenkingen ondersteunen. Een aanrader voor iedereen met een open-mind en een mooi begin van het nieuwe jaar.

Kijk ook eens op de pagina van Le Petit Ermite, een vakantieplek in hartje Katharenland in de Franse Pyreneeën: 

banner-stilstaand

Dit bericht is geplaatst in Inspiratie, Schrijfsels met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie